Recent opende de Volkskrant met een artikel over een proefschrift. Artsen gaan te lang door met het behandelen van terminale ziekten, soms langer dan goed is voor de patiënt. Oorzaak is natuurlijk dat ze zo lang mogelijk willen blijven strijden voor die patiënt, zonder op te geven aan de kansen van die persoon. Uiteindelijk gaat dat soms voorbij aan de menselijkheid en blijft die terminale patiënt zware medicijnen gebruiken die geen zin meer hebben, of overlijdt die persoon in het ziekenhuis, terwijl deze liever zijn laatste uren ergens anders had doorgebracht. Eén zin in het artikel viel me enorm op: “als arts moet je het daarom hebben over de zinvolheid van stoppen, in plaats van over de zinloosheid van doorgaan”

Dat lijkt logisch, of zijn het woordspelletjes? Wat zit daar onder?

In een team wat ik aan het coachen ben hadden we het laatst over “over de schutting gooien”. Mensen kunnen delegeren ervaren als over de schutting gooien, net als hulpvragen. Maar is dat je intentie als leidinggevende? Heb je dan de juiste woorden gebruikt? Er is een groot verschil tussen “over de schutting gooien” of “ruimte geven aan mensen om zich te ontwikkelen”. Ook hier lijkt het een woordspelletje, vergelijkbaar met een schoonmaker een interieurverzorger noemen. Het verschil zit in de intentie; als je het naar jezelf benoemt als “ruimte geven” komt vanzelf ook de vervolgvraag boven; kan ik diegene ondersteunen? Is hij/zij toegerust met de juiste middelen? Ben ik beschikbaar als dat nodig is? Het maakt niet uit of je leidinggevende, peer of buurman bent.

Ik had een coachgesprek met iemand van de enthousiaste soort. Zo iemand die je altijd hoort in vergaderingen, die altijd ideeën heeft, mensen niet laat uitpraten, je kent ze wel. Deze dame hoorde al haar hele leven dat ze meer rekening met anderen moest houden, zich inhouden, of zelfs “een keer normaal” moest doen. Wat doet dat met de zelfexpressie van diegene, met haar zelfvertrouwen? Ze ging zich steeds meer inhouden, aan zelfcensuur doen en vroeg zich af wat er mis was met haar omdat het leek alsof ze geldingsdrang had. Met als resultaat dat ze besloten had “om maar mijn mond te houden”, wat dan weer van binnen ging wringen. Langzaamaan voelde ze zich steeds meer bekneld en verloor ze haar kracht. We zijn gaan kijken hoe het zou zijn om niet te starten vanuit “ik moet me inhouden” maar vanuit “ik wil mezelf de ruimte geven om te luisteren”. Wat denk je dat het haar opleverde?

Het lijkt futiel, maar de juiste woorden kiezen is een krachtig gereedschap. Wij creëren onze eigen realiteit door middel van de woorden waarin we denken. Dat is de grote kracht van marketing, maar ook van bijvoorbeeld Provocatief Coachen, of OmDenken. In onze Leiderschapsstudio besteden we hier heel bewust aandacht aan. Maar voor iedereen: laten we heel bewust onze woorden de lading meegeven die onze echte intentie ondersteunt. En als de intentie van anderen niet helemaal helder is, niet meteen een oordeel hebben, maar even doorvragen. Om jezelf de ruimte te geven te luisteren.

Reageren vanuit jouw intentie? Download de (kosteloze) workshop De Rode Knop

 

Leuk. Houd mij op de hoogte!

Geen zorgen, we gaan je niet spammen. Je ontvangt alleen af en toe een mail met inspiratie en/of tips. En als je je kunt inschrijven voor een nieuwe training laten we je dat weten. Meer niet. Beloofd.

Privacy

Je bent ingeschreven, dank je wel!